Δεν αγαπιούνται!

Monday, January 01, 2007

Πτώμα!

Χθες πήγα πρώτα στον Ανατολικό άνεμο, επειδή απλά μου άρεσε η αφήσα και μετά πέρασα από το στέκι των μεταναστών. Στις τέσσερεις παρά βαρέθηκα και κατευθύνθηκα πρως τη Βικτορίας. Με τα πόδια μέχρι το σπίτι μου. Τέσσερεις Πακιστανοί μπροστά μου, ένας μελαμψός πίσω μου... Βαδίζω. Εκεί μπροστά και ένα ζευγάρι, όλα ασφαλή... Δεν φοβάμαι.
Μα ο μελαμψός επειταχύνει το βήμα του. Μου μιλάει, δεν το πιστεύω, μου μίλησε! Μάλλον με πέρασε για καμιά πουτάνα από τη Μιχαήλ Βόδα.
Ψυχρεμία, επιταχύνω.
Κια ξαφνικά... τι 'ν αυτό; Ένας άνδρας στο πεζοδρόμιο, πεσμένος μπρούμμητα, δεν κουνιέται. Οι Πακιστανοί τον πέρασαν, εγώ επίσης. Μα δεν θα έπρεπε να κάνω κάτι; Μπα, ναρκομανείς θα είναι, όταν συνέλθει, θα συκωθεί.
Μετά θυμήθηκα ότι φορούσε ακριβό μαύρο παλτό και γυαλισμένα μαύρα παπούτσια.
Πτώμα;
Και αν δεν είναι πεθαμένος αλλά τον χτύπησαν και τον λίστεψαν και τώρα θα ξεψυχίσει επειδή δεν του βοήθησε κανείς; Ο μελαμψός πίσω μου. Πώς να βοηθήσω; Ούτε αυτός δεν σταμάτησε.
Θυμήθηκα ότι αυτό στην πατρίδα μου δεν θα μπορούσε να έχει γίνει. Να περάσουν τόσοι άνθρωποι και να μη βοηθήσουν.
Εγώ;
Δεν μπορούσα να κοιμηθώ. Στις πέντε θυμήθηκα ότι μπορούσα να πάρω το εκατό να τους ειδοποιήσω.
Αλλά σίγουρα, τώρα κάποιος ήδη έχει κάνει κάτι, κάποιος του βοήθησε...
Καλή νύχτα... και καλή χρονιά στους ζωντανούς.

4 Comments:

Blogger ONOMATODOSIA said...

kakws...
alla den eimai sigouros.

2:15 PM  
Blogger Silvia Okaliova said...

Κοίταξα το βλογκ σου, μου αρέσεις, ONOMATODOSIA.

7:31 AM  
Blogger unapatatras said...

σε μια κακόφημη γειτονιά στη σαλαμάνκα πριν από δέκα χρόνια, πηγαίνοντας στο σπίτι μιας φίλης (δεν υπήρχαν κινητά τότε, ούτε καν σταθερά στα σπίτια των ξένων φοιτητών, κι είχα περάσει μέρα πολλές φορές από εκεί, νύχτα ελάχιστες, ίσως και να 'ταν η πρώτη), ώρα δεκάτη βραδινή περίπου, βλέπω άνθρωπο πεσμένο δίπλα στην πόρτα του συνοδηγού αυτοκινήτου, να βαριανασαίνει και να ψελλίζει διάφορα ακατάληπτα και κάτι για χαπάκια στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου... σοκ και πανικός. κανείς στο δρόμο. χέστηκα. πανικός. ο άνθρωπος πεθαίνει; μαλάκα, τι κάνω; στην απέναντι γωνία διαγωνίως ένα καφενείο/μπαρ. τρέχω αλαφιασμένη. καλησπέρα, παρακαλώ, είναι ένας άνθρωπος στο δρόμο, δεν είναι καλά, κάτι λέει για την καρδιά του και κάτι χαπάκια στο αυτοκίνητο, μπορείτε να έρθετε να δείτε; να καλέσετε ένα ασθενοφόρο;
ατάραχοι οι δυο άνθρωποι μέσα. με κοιτάζουν καλά-καλά. κοπελιά δεν είσαι από δω ε; όχι, δεν είμαι, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι καλά σας λέω, μπορείτε να καλέσετε ένα ασθενοφόρο; να καλέσουμε (καμιά βιάση) αλλά ξέρεις, εδώ, δεν είναι και πολύ καλή γειτονιά, κυκλοφορούν πολλοί ναρκομανείς, δεν έχει τίποτα, μην ανησυχείς...
έβαλα τρεχάλα μέχρι τη φίλη μου και γύρισα από άλλο δρόμο. κι έκανα ώρα να συνέλθω. ο άνθρωπος αυτός πάλι... δεν ξέρω...

10:06 AM  
Blogger melomenos said...

νομίζω ότι η ανθρωπιά σου έλειψε εκείνη την στιγμή! μπορούσε να συμβεί στον καθένα και σε εμένα... ίσως οι περισσότεροι αντιδρούσαμε κάπως έτσι... αλλά οι τύψεις;
πάντα κάποιες στιγμές θα έρχετε η σκηνή στο μυαλό σου και θα προσπαθείς να δικαιολογήσεις τα αδικαιολόγητα!
χαίρομαι που δεν έχω έρθει σε τέτοια στιγμή ακόμα στην ζωή μου ίσως σκεφτόμουνα και έκανα ότι κι εσύ!!!
πιστεύω να το ξεπεράσεις
καλή σου μέρα

4:11 AM  

Post a Comment

<< Home